W 1891 roku jako dwudziestoczterolatka wyszła za Karla Kollwitza, przyszłego lekarza ubogich z berlińskiej dzielnicy Prenzlauer Berg, który, osierocony w dzieciństwie, awans społeczny zawdzięczał tytanicznej pracy. W pierwszych miesiącach I wojny światowej stracili młodszego syna – Petera, który zginął mając osiemnaście lat w okolicach Diksmuide w Belgii (I bitwa pod Ypres). Później, podczas II wojny światowej – jeszcze za życia Käthe Kollwitz, w 1942 roku na froncie wschodnim pod Rżewem zginął jej wnuk nazwany imieniem Peter na cześć poległego dwadzieścia lat wcześniej w Belgii stryja. W 1922 roku Käthe Kollwitz podpisała apel Deutsche Liga für Menschenrechte (pol. Niemieckiej Ligi Praw Człowieka), o powojenne zbliżenie z Francją, co przy silnym resentymencie po przegranej, okupionej olbrzymimi stratami I wojnie światowej, było postawą kontrowersyjną w oczach wielu Niemców. W 1924 roku, na dziesiątą rocznicę wybuchu I wojny światowej Międzynarodowy Związek Pracy zlecił jej projekt plakatu. Nosił on nazwę Die Überlebenden. Krieg dem Kriege!