(pol. Ocaleni. Wojna przeciwko wojnie!), i został opublikowany w kilku językach. Była członkinią Towarzystwa Przyjaciół Nowej Rosji, wraz z mężem w listopadzie 1927 roku wzięła udział w moskiewskich obchodach dziesiątej rocznicy Rewolucji Październikowej oraz na światowym zjeździe Przyjaciół Związku Radzieckiego. Rok później z okazji 60. urodzin Kollwitz, radziecka Państwowa Akademia Nauk o Sztuce (GAChN) w Moskwie zorganizowała pierwszą w Związku Radzieckim indywidualną wystawę Käthe Kollwitz obejmującą 60 grafik. Pokazywana była w moskiewskim Państwowym Muzeum Sztuk Pięknych oraz w Centralnym Muzeum Tatarskiej Autonomicznej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w Kazaniu. W latach 1928–1932 powierzono Kollwitz kierownictwo katedry Mistrzowskiej Klasy Grafiki w Pruskiej Akademii Sztuki w Berlinie, otrzymała wówczas dwie duże pracownie w siedzibie Akademii przy Hardenbergstrass. W 1929 roku jako pierwsza kobieta otrzymała order Pour le Mérite – wysokie odznaczenia państwowe nadawane w Niemczech do dziś. W lutym 1933 roku Käthe Kollwitz poparła apel o zjednoczenie partii lewicowych w ostatnich wolnych wyborach 5 marca, pod apelem podpisało się jedynie siedemnaście osób publicznych. Oprócz małżeństwa Kollwitzów byli to m.in. Heinrich Mann i Erich Kästner.