Później autobusy Van Hool trafiały także do innych państw afrykańskich, m.in. Angoli, RPA, Tunezji i Algierii.
W międzyczasie przedsiębiorstwo zmieniło nazwę na Van Hool en Zonen (Van Hool i Synowie). W 1956 r. oddano do użytku nową halę produkcyjną w celu powiększenia gamy komponentów produkowanych przez przedsiębiorstwo. W tym okresie zakład zatrudniał 222 pracowników fizycznych i 17 umysłowych. W tym samym roku fabrykę opuściło 1000. nadwozie. Rok później podpisano umowę z Fiatem na dostawę silników i innych elementów układu jezdnego, dzięki czemu możliwa była produkcja pojazdów na własnych podwoziach. Powstały pierwsze integralne autobusy Van Hool-Fiat. W latach 1962–1963 pozyskano dwa duże zamówienia na autobusy integralne od kolei holenderskich i belgijskich. W 1964 r. część zakładów produkcyjnych strawił pożar. W celu zrekompensowania strat w produkcji autobusów, w 1965 r. rozpoczęto produkcję pojazdów przemysłowych, tzn. naczep ciężarowych i cystern. Rok później klientowi przekazano 2000. integralny autobus Van Hool, a w zakładach pracowało ponad 850 osób. W tym samym roku rozpoczęto eksport na rynek francuski oraz amerykański, gdzie autobusy oparte na komponentach General Motors trafiły do obsługi linii między centrum miasta a nowojorskimi lotniskami.