badania kontynuowano w jeziorach okolic Węgorzewa, a potem całej Polski. Szczególną uwagę Sakowicz poświęcił troci jeziorowej, organizując badania zespołowe nad tą rybą. Redagował pracę zbiorową Monografia biologiczno-gospodarcza troci (Salmo trutta morpha lacustris L.) jeziora Wdzydze (1961), w której ogłosił swoją pracę Rozród troci (Salmo trutta morpha lacustris) z jeziora Wdzydze. Ogłosił ponadto m.in. Urządzenia rybackie wód otwartcyh (1948), Zarys gospodarki rybackiej na wodach otwartych, część 2: Podniesienie liczebności pogłowia ryb (1952), Przepławki komorowe. Biologiczne zasady projektowania (1954, ze Stanisławem Żarneckim), Rybactwo a problemy żywnościowe świata (1956).
Pod kierunkiem Stanisława Sakowicza dyplomy magisterskie uzyskało ponad 40 osób, stopień doktora uzyskało 16 naukowców, habilitacje - 3 osoby. Wśród jego uczniów byli m.in. przyszli profesorowie - Tadeusz Wojno, Jan Szczerbowski, Rajmund Trzebiatowski. Cieszył się opinią utalentowanego pedagoga, a skrupulatni studenci potrafili z jednego jego wykładu wyłowić 83-krotnie powtórzone, charakterystyczne "właściwie rzecz biorąc" czy niemal równie częste "proszę pana". W 1987 jego imię nadano Instytutowi Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie, został również patronem jednej z olsztyńskich ulic.