W maju 1919 Wenizelos, w rozmowach z francuskim premierem Georges’em Clemenceau, prezydentem USA Woodrowem Wilsonem i premierem Wielkiej Brytanii Davidem Lloyd George’em, poruszył kwestię prześladowań niemuzułmanów w regionie Smyrny, „przedstawiając je jako wyjątkowo dramatyczne”.
Przed ostatecznym ustaleniem stref wpływów w Turcji wojska włoskie wylądowały w Antalyi i skierowały się w kierunku Izmiru. Krok ten z niepokojem przyjął nie tylko rząd grecki, ale i koła rządowe brytyjskie, francuskie i amerykańskie. W tym kontekście rządy tych krajów wyraziły zgodę na podjęcie przez Grecję interwencji w Turcji. Zwolennikiem takiego rozwiązania był zwłaszcza premier Wielkiej Brytanii.
Interwencja grecka Początek interwencji Wojska greckie zajęły Izmir (największy ośrodek greckiej społeczności w Turcji) 15 maja 1919, pod osłoną wojsk Ententy. Jako przyczynę interwencji podano ochronę greckiej społeczności w regionie. W dniu zajęcia miasta doszło do walk z oddziałami tureckimi, w których zginęło 350 osób. Opór turecki był niewielki. Armia turecka wycofała się w głąb lądu, na wschód. Ludność grecka i ormiańska miasta wojska desantowe przyjęła jak wyzwolicieli, wyrażając nadzieję na przyłączenie Smyrny do Grecji.