Na terenie Izmiru zaczęto tworzyć grecką administrację, co spotykało się z oporem pomijanych przy dzieleniu stanowisk miejscowych Turków. Zaczęli oni wspierać tworzący się turecki ruch oporu. Tendencji tej nie zdołały odwrócić działania greckiego komisarza Aristidesa Stergiadisa, który chcąc załagodzić sytuację zaoferował część pozycji w sądownictwie Turkom (narażając się tym z kolei Grekom). Postawa Stergiadisa należała do wyjątków, gdyż administracja grecka stosowała represje i ograniczenia wobec tureckiej ludności cywilnej. Do zimy 1919 wojska greckie przygotowywały nową ofensywę, która miała zlikwidować turecki ruch oporu i zwiększyć stan posiadania Greków w Azji Mniejszej.
Traktat w Sèvres thumb|300px|Podział Anatolii i Tracji według Traktatu z Sèvres
Tereny oddane:
Ponadto obszary zaznaczone liniami pionowymi – strefy wpływów: Linią ciągłą zaznaczony zrewidowany traktatem w Lozannie 1923 przebieg granic Turcji Wiosną 1920, po zakończeniu konferencji w San Remo, plany rozbioru Turcji dyskutowane wcześniej w gronie sojuszników, zostały ujawnione. W sierpniu 1920 zawarto je w traktacie pokojowym podpisanym w Sèvres.