w Pantin.
Wkład w język litewski mały|190px|Strona tytułowa książki „Gramatyka języka litewskiego - Głosownia” Akielewicz rozpoczął zastępowanie słów obcych (germanizmów i slawizmów) nowotworami. Budował je opierając się na słowotwórstwie, zachowanym w gwarach litewskich. Jednym z jego nowotworów było słowo žodynas „słownik”; ma się ono do žodis „słowo” tak jak, np. pušynas „las sosnowy, Sosnowiec” do pušis „sosna”. Tą samą drogą w budowaniu nowotworów poszedł Jonas Jablonskis. Swój wzór litewskiego języka pisanego Akielewicz miał możność rozpowszechniać i rozpowszechniał dzięki utworom, które można zaliczyć do gatunku, tzw. literatury ludowej. Sprawę pisowni pozostawił nie rozstrzygniętą. Sam skłaniał się raczej ku pisowni etymologicznej, według której należałoby pisać np. augsztas „wysoki” (od aug-ti „rosnąć”), nie zaś fonetycznie auksztas.
Pseudonimy Używał m.in. następujących pseudonimów: Chłop z Maryampolskiego, Chłopek z Litwy, Bartosz z Czioderyszek, Agricola, Cziuoderiszkių Mikałojus, Gužutis (pol. Bocian), Vytautas.