Pisał więc odezwy, organizował oddziały powstańcze i zaopatrywał je w broń. Na początku roku 1864, wraz z Bronisławem Radziszewskim (Ignacym Czyńskim) wydawał „Wiadomości o naszej wojnie z Moskalami”. Był autorem wersji litewskiej podpisywanej Cziuoderiszkių Mikałojus - Mikołaj z Czuderyszek. Po załamaniu się powstania udał się do Prus, aby prowadzić działalność uświadamiającą wśród Litwinów na obszarze Tylży. Pociągnięto go do odpowiedzialności karnej i w Królewcu skazano na 2 lata ciężkiego więzienia, ale w chwili ogłaszania wyroku, wykorzystując nieuwagę strażników, udało mu się zbiec z sali sądowej. Szlakiem powstańców-tułaczy udał się znów do Paryża i ożenił się z Francuzką. Miał z nią dwóch synów i córkę. Życie w Paryżu Poza pracą zarobkową w różnych instytucjach znajdował czas na owocną działalność publicystyczną. Ogłaszał artykuły zarówno w pismach polskich (np. w „Gazecie Warszawskiej”), jak i litewskich (np. w „Aušra”). W artykułach tych ograniczał się do tematyki litewskiej, chciał być pożyteczny Litwie w nowych warunkach. Na emigracji cieszył się powszechnym szacunkiem i odznaczał się towarzyskością. Wśród Polaków zawsze występował jako Litwin. Związał w Paryżu Literackie Towarzystwo Litwinów. 1 grudnia 1882 r. przeszedł na emeryturę z urzędu. Zmarł w Paryżu 26 września 1887 r. Został pochowany 29 września 1887 r.