thumb|300px|Trzy królestwa – Kaya zostanie wkrótce wchłonięte przez ekspansywną Sillę Sŏn (선; szkoła sŏn 선종 sŏn chong) – koreańska medytacyjna szkoła buddyjska, będąca odpowiednikiem chińskiej szkoły chan, która mimo kilkusetletnich prześladowań przetrwała do czasów obecnych.

Uwagi wstępne Koreański sŏn, chociaż został bezpośrednio przeniesiony z Chin, różni się zarówno od chińskiego chanu, jak i japońskiego zenu. Do lat 70. XX wieku był prawie w ogóle nieznany; Zachód poznawał zen poprzez Japonię i, nawet mimo zainteresowania Koreą w czasie Wojny koreańskiej, buddyzmem koreańskim właściwie nikt się nie interesował. Sytuacja zmieniła się w latach 70. XX wieku, kiedy do Stanów Zjednoczonych przybyli pierwsi mistrzowie sŏn: Sŭngsan, Kusan Suryŏn. Pojawili się także tacy wybitni znawcy koreańskiego buddyzmu i sŏnu jak Robert E. Buswell Jr, Lewis R. Lancaster i Becky Bernen.

Ogólne cechy sŏnu Tradycyjna niechęć do czytania i recytowania sutr praktykowanego w szkołach doktrynalnychW Korei początkowo było pięć szkół (kor. chong):

Yŏlban (szkoła Nirwany) Kyeyul (szkoła Winaji) Pŏpsŏng (madhjamika) Hwaŏm (szkoła Sutry Awatamsaki, huayan) Pŏpsang (jogaczara, faxiang)