Później doszła jeszcze szkoła szósta – ch'ŏnt’ae (chiń. tiantai). Jednak w Korei uważano, że należy ona do sŏnu – kor. ogyo yangjong – 5 doktrynalnych [szkół] i 2 szkoły sŏnu.
Największą rolę odgrywała szkoła hwaŏm.. Wynikało to po części z analfabetyzmu większości mnichów koreańskich. Samowystarczalność górskich klasztorów sŏn; mnisi uprawiali pola na swoje utrzymanie (zgodnie z regułą Dzień bez pracy jest dniem bez jedzenia). Z dziewięciu głównych szkół sŏn aż osiem pochodziło z linii mistrza chan Mazu Daoyi a tylko jedna z Shitou Xiqiana, który jednak tak jak i Mazu podkreślał niewerbalne metody urzeczywistnienia chanistycznego. Ponieważ od XIV do XX wieku sŏn (i w ogóle buddyzm) był prześladowany przez konfucjanistówNp. mnisi nie mieli prawa wstępu do Seulu. przetrwały jedynie klasztory w niedostępnych górach i samowystarczalne. Z tego powodu mnichami byli najbardziej zahartowani, zdeterminowani i oddani praktyce ludzie. Dlatego też właściwie nie ma literackich historii sŏnu jak w Chinach.