po 4, 8 i 11 dniach zabijał kolejne zwierzęta i przeprowadzał sekcję. W jelitach psów znalazł robaki przypominające plerocerkoidy, ale większe. 15 października następnego roku zdecydował się przeprowadzić eksperyment na człowieku. Podał robaki trzem studentom medycyny niebędącym przed tym eksperymentem nosicielami pasożyta. Po około trzech tygodniach studenci poczuli się chorzy i zaczęli się uskarżać na ból brzucha. 18 grudnia badanie kału wszystkich trzech wykazało dużą liczbę jaj tasiemca. Po kilku dniach rozpoczęto leczenie studentów (lek otrzymywano z paproci Dryopteris). Pierwszy z nich wydalił dwa osobniki bruzdogłowca, drugi – trzy, a trzeci – jedynie fragmenty pasożyta.
thumb|center|500px|Rycina z 1901 roku ilustrująca cykl życiowy bruzdogłowca według stanu ówczesnej wiedzy
1877 Gustav Reyher z Dorpatu (obecnie Tartu w Estonii) opisał swoją 66-letnią pacjentkę z niedokrwistością rozpoznaną przez niego jako niedokrwistość złośliwa, jednostka chorobowa opisana zaledwie pięć lat wcześniej przez Michaela Antona Biermera. U pacjentki ciepiącej na biegunki stwierdzono w kale proglotydy bruzdogłowca. Po leczeniu ekstraktem ziołowym i wydaleniu pasożyta, ku zaskoczeniu Reyhera pacjentka zaczęła wracać do zdrowia.