Był w tymże roku ranny w czasie działań wojennych, pod Lwowem otrzymał postrzał w lewe podudzie. Dwukrotnie został odznaczony Krzyżem Walecznych (1921, 1922)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2033 z 1921 r. (Dziennik Personalny MSWojsk. z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1557).
Lata wileńskie 22 lutego 1922 na własną prośbę Janowicz przeszedł do rezerwy w stopniu kapitana-lekarza. Osiadł w Wilnie, gdzie podjął pracę w Szpitalu Kolejowym na Wilczej Łapie; do wybuchu II wojny światowej był tam kolejno młodszym ordynatorem i starszym ordynatorem oddziału chirurgicznego. 11 lipca 1925 na Uniwersytecie Warszawskim uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. Doskonalił się w pracy zawodowej w kraju, pod kierunkiem profesora Zygmunta Radlińskiego, jak i poza granicami – w Paryżu, Berlinie, Londynie, Heidelbergu. W 1930 odbył staż w zakresie chirurgii w Berlinie u Ernsta Ferdinada Sauerbrucha, natomiast w Paryżu dwukrotnie – w 1930 i 1935 – doskonalił swoje umiejętności w dziedzinie urologii operacyjnej u profesora Jeana Baptiste Mariona. Janowicz, obok Kornela Michejdy, stał się jednym z prekursorów wileńskiej urologii;