założył i w latach 1925–1941 kierował ambulatorium i oddziałem urologicznym Szpitala „Sawicz” w Wilnie.

W 1928, wspólnie z m.in. internistą Karolem Kisielem, chirurgiem Władysławem Żemojtelem, ginekologami Jerzym Dobrzańskim, Karnickim i Aliną Erdmanową, pediatrą Eugeniuszem Iszorą, otolaryngologiem Czesławem Czarnowskim, bakteriologiem Heleną Kulikowską oraz okulistą Ignacym Abramowiczem, założył w Wilnie Poradnię Lekarzy Specjalistów (przy ulicy Garbarskiej). Ustalona tam cena – 3 złote za poradę – pozwoliła na korzystanie z usług poradni przez osoby niezamożne. Z Aliną Erdmanową Janowicz współpracował również w prowadzonej wspólnie prywatnej klinice wileńskiej przy Alei Róż; ponadto operował w innych placówkach i udzielał porad prywatnie, w zakresie chirurgii ogólnej i urologii.

W czasie II wojny światowej We wrześniu 1939 został zmobilizowany i ponownie objął funkcję ordynatora oddziału chirurgicznego Szpitala Garnizonowego w Wilnie; 18 września tegoż roku, po wkroczeniu do miasta Armii Radzieckiej, powrócił do pracy w Szpitalu Kolejowym.