Został ordynatorem w szpitalu litewskich linii kolejowych, pozostającym pod nadzorem Niemców.
Z okresu pracy w tym szpitalu pochodzi zdarzenie, charakterystyczne dla postawy etycznej Janowicza. W kolumnie żydowskich więźniów, prowadzonych na egzekucję z getta na Ponary, lekarz zauważył starszego człowieka, którego tydzień wcześniej operował na prostatę. Janowicz zwrócił uwagę strażnikowi, że pacjent ten nie jest w stanie sam iść, nie ma po operacji zdjętych szwów ani wyjętych drenów; strażnik w odpowiedzi polecił Janowiczowi dołączyć do kolumny i wziąć bronionego człowieka na plecy. Janowicza, który wykonał polecenie, z miejsca straceń uratował dopiero niemiecki zwierzchnik szpitala, zawiadomiony przez świadka zajścia – pielęgniarkę. Wierność ideałom lekarskim Janowicz postrzegał również w niesieniu pomocy medycznej żołnierzom niemieckim, także latem 1944, kiedy toczyły się walki o Wilno z Rosjanami, a sam lekarz wraz z rodziną ukrywał się przed działaniami wojennymi.