Reformy, które nastąpiły po strajku, były krokiem w stronę liberalizacji politycznej i społecznej Wielkiego Księstwa Finlandii – utworzono jednoizbowy parlament, a obywatele (w tym kobiety) zyskali prawa wyborcze. W wyborach do fińskiego parlamentu socjaldemokraci uzyskali aż 50% miejsc. Odwilż nie trwała jednak długo. Gdy car opanował sytuację rewolucyjną na większości obszarów Imperium, wznowił proces rusyfikacyjny Finów, ponadto rozwiązał parlament i zarządził nowe wyboryApunen 1987, s. 242–250, Alapuro 1988, s. 85–100, 101–127, 150–151, Alapuro 1992, s. 251–267, Haapala 1995, s. 230–232, Klinge 1997, s. 450–482, Vares 1998, s. 62–78, Jutikkala & Pirinen 2003, s. 372–373, 377.
Rewolucja lutowa
Proces rusyfikacji został zatrzymany poprzez abdykację cesarza Mikołaja II w następstwie rewolucji lutowej. Bezpośrednim powodem upadku samowładztwa był kryzys spowodowany porażkami wojennymi w wojnie z Niemcami i zmęczeniem wojną mieszkańców kraju. W miejsce władcy władzę objął parlament, Duma i Rząd Tymczasowy Rosji zdominowany przez prawicę. Legalność nowego rządu została zakwestionowana przez Piotrogrodzką Radę Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, co z kolei zapoczątkowało okres dwuwładzyUpton 1980, s. 51–54, Ylikangas 1986, s. 163–164, Pipes 1996, s. 75–97, Jussila 2007, s. 230–243.