Rząd Tymczasowy przywrócił Finom autonomię. Scena polityczna Finlandii była wówczas mocno podzielona. Lewica składała się głównie z partii socjaldemokratycznej, do której należeli zarówno reformiści i rewolucyjni socjaliści. Prawica była jeszcze bardziej zróżnicowana, dzieliła się na liberałów (ci z kolei dzielili się na liberałów gospodarczych i socjalliberałów) i konserwatystów. Szwedzi reprezentowani byli głównie przez konserwatywną Szwedzką Partię Ludową broniącą praw dawnej szlachty. Istniała też agrarystyczna Partia Centrum. Bolszewizm wśród Finów był stosunkowo mało popularny i był popierany głównie pośród robotników, szczególnie tych na emigracji zarobkowej w PiotrogrodzieAlapuro 1988, s. 85–132, Haapala 1995, s. 56–59, 142–147.
W nowym parlamencie i senacie absolutną większość zdobyła partia socjaldemokratów, która władzą podzieliła się z prawicą i centrumKirby 2006, s. 150. Dużymi wpływami cieszyły się też radykalne grupy robotnicze, które tworząc rady robotników i żołnierzy podważały autorytet parlamentuHaapala 1995, s. 221, 232–235, Haapala 2008, s. 255–261. Środowiska te wykorzystały chaos porewolucyjny do walki o poprawienie bytu robotników, organizując szeroko zakrojoną serię demonstracji i strajków, żądając ośmiogodzinnego dnia pracyUpton 1980, s. 95–98, 109–114, Haapala 1995, s. 155–159, 197, 203–225.