przez króla pozwolenia, by Polacy wprowadzili swoje sznury naramienne w barwach norweskich.
W listopadzie 1940 r. minister Neumann skontaktował się z norweskim ministrem obrony Ljunbergiem, formalnie prosząc o zezwolenie na to, by polskie oddziały walczące w Norwegii mogły nosić "sygnalny sznur w barwach norweskich". Ljunberg nie miał nic przeciwko temu, ale ostateczną decyzję miało podjąć brytyjskie Ministerstwo Wojny. 23 listopada 1940 r. Brytyjczycy powiadomili Neumanna o tym, że nie mają nic przeciwko temu pomysłowi, ale nie dadzą funduszy na ten cel.
Nadania
Pierwsze sznury otrzymał norweski generał Carl Gustav Fleischer oraz towarzyszący mu oficerowie podczas odwiedzin oddziałów armii polskiej w Szkocji. Kilka dni później otrzymali zezwolenie od Naczelnego Dowództwa na noszenie tych odznaczeń wraz z norweskimi mundurami. 25 stycznia przepisy unormowały zasady przyznawania nagrody. Pełnomocnictwo do nadawania sznura uzyskał były dowódca Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich gen. Zygmunt Bohusz-Szyszko. Gdy w sierpniu wyjechał do ZSRR przyznawanie sznurów kontynuował dowódca BSP. Kontrowersje wywołał fakt, że przyznał sznur ośmiu jugosłowiańskim oficerom służącym w batalionie. Generał Władysław Sikorski stwierdził wkrótce, że prawo do nadawania nadal przysługuje tylko gen. Szyszko Bohuszowi.