W latach 80. rozpoczęto poszukiwanie alternatywnej drogi do Iranu. Planowano przewóz do miejscowości Mineralne Wody, skąd dalej naczepy prowadziłoby radzieckie przedsiębiorstwo „Sovtransavto” («Совтрансавто») do miejscowości Astara w Iranie, skąd dalej przewóz odbywałby przewoźnik irański. Strona radziecka nie zgodziła się na to, tłumacząc się brakiem odpowiedniego zaplecza w miejscowości Mineralne Wody. W związku z tym uzgodniono przewóz do Kijowa, skąd dalej naczepy woził miejscowy przewoźnik ukraiński do Astary, a z Astary przewoźnik irański. Współpraca z przewoźnikiem ukraińskim nie była dobra, więc uzgodniono z władzami radzieckimi odbiór naczep przez „Sowtransauto” w Brześciu nad Bugiem, który przewoził naczepy „Pekaesu” do Astary w Iranie, gdzie dalej przejmował je przewoźnik irański. Jednocześnie zgodzono się, aby „Pekaes” przewoził kontenery, które trafiają do Wysokiego Litewskiego z Dalekiego Wschodu (początkowo proponowano na odbiór kontenerów Małaszewicze). W związku z tym w Brześciu powołano Przedstawicielstwo Transportu Samochodowego.