W lutym 1919 r. udał się do Jekaterinodaru, gdzie stacjonował sztab wojsk gen. A. Denikina. Dowódca Armii Ochotniczej postawił go przed sądem wojennym za służbę w armii bolszewickiej, ale kontrwywiad nie znalazł dowodów przeciwko niemu. 26 lutego został skierowany do rezerwy przy sztabie gen. A. Denikina. 3 czerwca objął funkcję zastępcy szefa oddziału wojskowego zarządu sztabu rozpatrującego wnioski o nagrody dla oficerów. Po odwrocie wojsk białych na Krym 10 października 1920 r., został dyżurnym generałem szefa sztabu gen. Piotra Wrangla.
Po ewakuacji z Krymu do Gallipoli w listopadzie 1920, udał się na emigrację. W 1927 r. zamieszkał w Belgii, gdzie był przedstawicielem związku oficerów sztabu generalnego b. armii rosyjskiej na ten kraj. Od 20 marca 1938 r. stał na czele Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS).
Okres II wojny światowej spędził w Brukseli, reprezentując środowiska białych Rosjan w Belgii i Francji wobec Niemców. Po wyzwoleniu Belgii przez aliantów w 1944 r., Sowieci zażądali wydania go, ale bez rezultatu. Reaktywował ROWS. Do 27 stycznia 1957 r. był jego przewodniczącym, przekazując funkcję gen. Aleksiejowi A. von Lampe.