surowych dla wojska w celu zawyżenia cen rynkowych tego surowca (porozumienie firm „A. Hartfeil, Temler i Szwede SA”, „L. Ch. Blunck”, „Bracia Pfeiffer”), i tym podobne zjawiska.
Finansowanie i rozwój Działalność PAIH oparta była początkowo na zasadzie finansowej samowystarczalności i rentowności. Dalszy rozwój wymagał jednak pozyskania dofinansowania z funduszy wywiadu. W latach 1932–1934 Oddział II Sztabu Generalnego WP przekazał PAIH subsydia w wysokości 2–4 tys. złotych miesięcznie. Osobno rozliczane były raporty i wywiady – za jedno opracowanie tego typu PAIH otrzymywała ok. 100-200 złotych od zleceniodawców (Oddział II Sztabu Generalnego WP, Samodzielne Referaty DOK, Ministerstwo Przemysłu i Handlu oraz inne resorty). W 1936 pozwoliło to na osiągnięcie zysku z działalności PAIH, w wysokości 36 000 złotych polskich.
Rozbudowa struktury PAIH miała miejsce w latach 1934–1937, kiedy to utworzono filie terenowe w Katowicach, Łodzi, Gdyni, Poznaniu i Lwowie oraz znacznie powiększono terenową sieć informacyjną – w 1937 rejestr współpracowników PAIH obejmował 4500 korespondentów terenowych i 200 wykwalifikowanych informatorów stałych, którzy zajmowali się opracowywaniem i wyjaśnianiem zagadnień specjalistycznych (branżowych).