Brał udział we Wszechbrytyjskim Zlocie Skautowym w Birmingham w 1913.

Podczas I wojny światowej uczył do 1916 w polskim gimnazjum w Wiedniu, organizował harcerstwo wśród przebywających tam polskich uchodźców i wspólnie z Ignacym Kozielewskim redagował młodzieżowe czasopisma harcerskie: „Życie Nowe” (w 1915) i „Orkę” (w 1916). Po I wojnie światowej był jednym z inicjatorów połączenia harcerstwa ze wszystkich zaborów.

W latach 1918–1921 był naczelnym inspektorem harcerstwa w Wydziale Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Rady Regencyjnej, a następnie w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Na Zjeździe Zjednoczeniowym w Lublinie 1–2 listopada 1918 został wybrany do Naczelnej Rady Harcerskiej, a na kolejnym zjeździe w Zwierzyńcu został jej przewodniczącym. Wszedł do pierwszego Naczelnictwa Związku Harcerstwa Polskiego, w 1920 został wiceprzewodniczącym ZHP, a w okresie od 10 listopada 1923 do 18 kwietnia 1925 był przewodniczącym ZHP. Reprezentował Narodową Demokrację we władzach ZHP. W latach 1921–1923 wydawał czasopismo „Harcmistrz”, częściowo je redagując i finansując.