Okres przejściowy i IV Republika Francuska W kwietniu 1945 doprowadził do przekształcenia MNPGD w Fédération nationale des prisonniers de guerre (FNPG). Przez pewien czas kierował magazynem „Votre Beauté”. W 1946 uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego z ramienia kartelu wyborczego zorganizowanego wokół partii Union démocratique et socialiste de la Résistance (UDSR), do której później formalnie wstąpił. W wyborach w 1951 i 1956 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję. Od 1947 był również radnym departamentu Nièvre.
Między 1947 a 1957 sprawował szereg funkcji rządowych. Od stycznia do października 1947 był ministrem do spraw weteranów i ofiar wojny w gabinecie Paula Ramadiera. Ponownie zajmował to stanowisko od listopada 1947 do lipca 1948 u Roberta Schumana. Następnie do października 1949 był sekretarzem stanu przy premierze w rządach, którymi kierowali André Marie, Robert Schuman i Henri Queuille. Od lipca 1950 do lipca 1951 sprawował urząd ministra do spraw terytoriów zamorskich w gabinetach, w których premierami byli René Pleven i Henri Queuille. Od stycznia do marca 1952 był ministrem stanu u Edgara Faure, a od czerwca do września 1953 ministrem delegowanym przy Radzie Europy u Josepha Laniela.