politykę elastyczną – polega ona na stosowaniu przepisów, perswazji moralnej lub zwykłego nakłaniania słowami pracowników lub kapitalistów w celu wymuszenia na nich szczególnych zachowań w odniesieniu do zmian płac lub marż zysków, np. zamrożenie płac jako przepis odgórnie narzucany przez państwo polityka rynkowa – polega na wykorzystywaniu przez państwo mniej restryktywnej techniki, jaką są bodźce i antybodźce (zamiast przepisów o charakterze nakazowym) do sterowania autonomicznymi wyborami otrzymujących dochód w kierunki nieinflacyjnym, np. nagrodzenie porozumienia między pracownikami a kapitalistami obniżką podatku polityka instytucjonalna – jej celem jest kształtowanie stosunków między kapitalistami a pracownikami dotyczących płac i zasad pracy poprzez stosowanie mechanizmów instytucjonalnych, które zasadniczo sprowadzają się do wdrażania reform zmieniających charakter konkurencji
Polityka etatystyczna Na politykę etatystyczną składają się narzędzia kontroli bezpośredniej, które powinny wiązać się z bezpośredniością i skutecznością. W rzeczywistości jednak rodzi się wiele problemów, które rozróżniane są ze względu na istotę polityki mogącej dotyczyć tylko płac jak również innych rodzajów dochodu.