Podczas wojny polsko-bolszewickiej sprawował funkcję dziekana Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich w Galicji Wschodniej. Uczestniczył w bitwie pod ZadwórzemT. Nawrocki, op. cit., s. 37.. Od września 1919 był dziekanem Okręgu Korpusu VI we Lwowie, a od listopada 1921 pełniącym obowiązki szefa duszpasterstwa katolickiego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w PrzemyśluJ. Hulewicz, op. cit., s. 113. B. Szwedo, op. cit., s. 101.. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu proboszcza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 9. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiegoLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 405.. Jego odwaga na polu walki, była wysoko oceniana przez marszałka Józefa Piłsudskiego, który wielokrotnie nagradzał go najwyższymi odznaczeniami wojskowymi. Za postawę wykazaną w czasie pełnienia obowiązków kapelana 3 pułku piechoty Legionów Polskich, 26 marca 1922 gen. ppor. Henryk Minkiewicz napisał wniosek o odznaczenie go orderem „Virtuti Militari” V klasy, jednak order ten został mu nadany Dekretem Naczelnego Wodza L.dz. 14147/VM z 4 października 1922, za udział w obronie Przemyśla – toczonej w czasie wojny polsko-ukraińskiej, na podstawie wniosku z 4 czerwca 1921, sporządzonego przez płk. Juliana Stachiewicza.
Działalność polityczna