W 1813 roku Jerzy III odzyskał terytoria swojego elektoratu hanowerskiego, który w październiku 1814 roku na kongresie wiedeńskim wyniesiony został do rangi królestwa. Kongres Wiedeński dokonał ponadto licznych zmian terytorialnych obejmujących Hanower i Prusy. Zmiany te znacznie powiększyły obszar nowego królestwa – Hanower zyskał biskupstwo Hildesheim, wschodnią Fryzję, Hrabstwo Lingen oraz północną część biskupstwa Münster, stracił natomiast część księstwa Lauenburg znajdującą się na prawym brzegu Łaby oraz kilka małych, niezwiązanych z resztą terytorium Hanoweru, eksklaw na wschodzie.
Unia personalna między Hanowerem a Wielką Brytanią skończyła się w 1837 roku w momencie wstąpienia na tron brytyjski królowej Wiktorii. Z powodu obowiązującego w Hanowerze prawa (prawo salickie) kobiety nie mogły dziedziczyć tronu gdy żył co najmniej jeden męski spadkobierca (w Wielkiej Brytanii mężczyźni wstępują na tron jedynie przed swoimi siostrami, natomiast Wiktoria jako jedyna córka czwartego syna Jerzego III stała w kolejności przed Ernestem Augustem, który był piątym synem). W 1866 roku, po wojnie prusko-austriackiej, Hanower przestał istnieć jako państwo i został wcielony do Prus jako Prowincja Hanoweru (Provinz Hannover).