Rządzone przez Welfów obszary posiadały nazwy pochodzące od głównych miast, w których książęta posiadali swoje rezydencje, jak np. Calenberg, Celle, Getynga, Grubenhagen, Lüneburg, Wolfenbüttel. Czynnikiem, który spajał te terytoria był fakt, że wszystkie były pod rządami potomków męskiej linii księcia Brunszwiku-Lüneburga Ottona I, bratanka cesarza Ottona IV.
Linia rodu Welfów, która miała rządzić w przyszłości Hanowerem, pochodziła od Bernarda, jednego z trzech synów księcia Magnusa II, który rządził połączonym księstwem Brunszwiku od roku 1388 i który podzielił jego terytorium w roku 1428 i 1432. Bernard otrzymał obszar obejmujący księstwa Lüneburg i Celle.
W 1569 roku Lüneburg podzielony został między synów Ernesta I, który był praprawnukiem Bernarda. Pierwszy z nich, Henryk III, zapoczątkował linię książąt Dannenbergu, natomiast drugi, Wilhelm VI – linię książąt Lüneburg-Celle.
Gdy w 1634 roku zmarł wywodzący się z linii władców Lüneburga Fryderyk Ulryk, który rządził księstwami Wolfenbüttel i Calenberg, doszło do walki o jego posiadłości. Ostatecznie w 1635 roku obszary te zostały podzielone między dwie gałęzie książąt Lüneburga – linię książąt Dannenbergu i linię książąt Celle.