Syn Henryka III August został księciem Brunszwiku-Wolfenbüttel, a jego potomkowie władali księstwem Brunszwiku.
Po śmierci Wilhelma czterech jego synów rządziło kolejno od 1592 do 1648 roku. Piąty syn, Jerzy, otrzymał w 1635 roku terytoria Calenbergu i Getyngi. W 1636 roku przeniósł siedzibę książąt Calenbergu z Pattensen do Hanoweru, który leżał wówczas na terytorium Calenbergu. W ten sposób powstał zalążek przyszłego państwa, które oficjalne miano Hanoweru otrzymało dopiero w 1814 roku, choć ze względu na swoją siedzibę władcy tego państwa już wcześniej znani byli jako elektorzy Hanoweru.
W 1648 roku książę Calenbergu odziedziczył po swym wuju Fryderyku, ostatnim żyjącym z piątki synów Wilhelma, księstwo Celle. Od 1648 do 1705 Celle (którego obszar był większy od księstwa Calenbergu) rządzony był przez dotychczasowego księcia Calenbergu Chrystiana Ludwika, podczas gdy władzę nad mniejszym z księstw, czyli Calenbergiem, objął jego młodszy brat Jerzy Wilhelm.
W 1692 roku cesarz Leopold I obiecał wynieść księcia Calenbergu Ernesta Augusta do rangi księcia-elektora. Ten awans nie mógł dojść do skutku, zanim nie został zatwierdzony przez Sejm Rzeszy.