wyniesiony został przez cesarza do rangi księcia-elektora Jerzy Ludwik 1698–1708 syn Ernesta Augusta, w 1705 odziedziczył terytorium Lüneburga i księstwa Saksonii-Lauenburga po swym wuju Jerzym Wilhelmie, w 1708 parlament Rzeszy zatwierdził decyzję cesarską uznającą go za księcia-elektora, co oficjalnie dało początek Elektoratowi Hanoweru
Elektorat Hanoweru 1708–1814 W 1692 roku cesarz Leopold I wyniósł księcia Ernesta Augusta do rangi elektora Rzeszy w nagrodę za jego wkład w wojnę palatynacką. Ze względu na liczne protesty nominacja ta długo nie była oficjalna i dopiero w 1708 roku syn Ernesta Augusta Jerzy Ludwik uznany został przez parlament za księcia-elektora. Od tego momentu Jerzy Ludwik i jego następcy, choć byli książętami Brunszwiku-Lüneburga i elektorami Rzeszy, zwani byli ze względu na miejsce swej rezydencji elektorami Hanoweru.
Elektorat został prawnie zabezpieczony przed podziałem, dlatego odtąd jego terytorium nie mogło być już dzielone między spadkobierców a także żadna część elektoratu nie mogła być odłączana (choć dodawać ziemie do obszaru elektoratu wolno było). Tytuł księcia-elektora dziedziczyć mogli jedynie potomkowie płci męskiej.