Terytorium elektoratu Hanoweru obejmowało takie księstwa Brunszwiku-Lüneburga jak Calenberg, Grubenhagen oraz Celle (i to pomimo faktu, że Celle rządzone było przez starszego brata Ernesta Augusta), a ponadto hrabstwa Diepholz i Hoya.
W 1714 roku elektor hanowerski Jerzy Ludwik został władcą Wielkiej Brytanii, co było początkiem unii personalnej obu państw. Od tego momentu znacznie wzrosły wpływy Hanoweru w Niemczech. Bardzo zdolnym ministrem Jerzego Ludwika był Andreas Gottlieb Bernstorff (1640–1726), który podobnie jak kompozytor Georg Friedrich Haendel (1685–1750) pojechał z królem do Londynu. Za nieobecności Elektora ważną rolę pełnili główni ministrowie tacy jak: Jobst Hermann von Ilten (1649–1730), a po nim Gerlach Adolph von Münchhausen.
Andreas Gottlieb Bernstorff pomagał królowi-elektorowi spleść hanowerską i brytyjską politykę w jedną całość. Jednak takie działania jak używanie floty brytyjskiej do realizacji celów hanowerskiej polityki;