W późniejszym okresie, między rokiem 1870 a rokiem 1880, system waluty złotej został przyjęty przez dużą liczbę państw. System był korzystny dla krajów europejskich, które potrzebowały stabilnego systemu wymiany. Niemcy przyjęły parytet złota w 1871 roku po wygranej wojnie z Francją. Podobne decyzje podejmowały inne kraje europejskie. W 1879 roku parytet przywróciły Stany Zjednoczone, wkrótce uczyniły to również Japonia i inne kraje azjatyckie. Na początku XX wieku większość świata przyjęła parytet, wyjątkami były Chiny, Persja i niektóre kraje Ameryki Południowej.
Wybuch I wojny światowej w 1914 roku i wzrost wydatków rządowych finansowanych za pomocą emisji pieniądza fiducjarnego spowodował trudności z utrzymaniem wymienialności walut. W wyniku tego prawie wszystkie państwa porzuciły system waluty złotej. Powrócono do niego na kilka lat w okresie międzywojennym. Próba ta podjęta przez Wielką Brytanię odniosłaby prawdopodobnie większy sukces, gdyby nie ustalenie zawartości złota w funcie na zbyt wysokim poziomie oraz gdyby nie wystąpiły niekorzystne wydarzenia zewnętrzne. Podjęto bowiem decyzję, aby funt zawierał tę samą ilość złota co przed wojną, co w warunkach wzrostu ilości waluty w obiegu i wyższego poziomu cen oznaczało restrykcyjną politykę monetarną oraz ogólny spadek cen i płac.