Historia Pasty z ryb były popularnym jedzeniem w Azji Wschodniej. W Chinach jedzenie to jest używane do produkcji kulek rybnych (魚蛋/魚丸) oraz jako składnik gęstej zupy geng (羹), powszechnej w kuchni fujiańskiej. W Japonii, najwcześniejsza produkcja surimi miała miejsce w 1115 roku do produkcji kamaboko. Mintaj, będący rodzimy dla mórz wokół Japonii, odegrał ważną rolę w rozwoju przetworzonego surimi ze względu na jego wysoką zawartość białka. Satsumaage, chikuwa i hanpen były innymi głównymi produktami surimi przed 1960 rokiem.
Po II wojnie światowej do przetwarzania surimi używano maszyn, ale zawsze był on sprzedawany na świeżo, ponieważ zamrażanie miało negatywny wpływ na gotowy produkt poprzez denaturację zdolności żelowania surimi. Między 1945 a 1950 rokiem rekordowe połowy mintaja na Hokkaido (głównie ze względu na pozyskiwanie ikry) spowodowały dostęp do dużych ilości mięsa rybnego, dlatego Stacja Badawcza Rybołówstwa na Hokkaido utworzyła zespół, mający na celu lepsze wykorzystanie tego nadmiaru. Zespół pod kierownictwem K. Nishiya odkrył, że dodanie soli podczas przetwarzania zapobiegało powstawaniu gąbczastej tekstury, która występowała po zamrożeniu, i zaczął również stosować solone surimi do produkcji kiełbas rybnych.