Kiedy w 1976 roku ustawa o ochronie i zarządzaniu rybołówstwem Magnusona-Stevensa została uchwalona, Stany Zjednoczone zaangażowały się w przemysł surimi poprzez wspólne przedsięwzięcia z japońskimi przetwórcami ryb. Produkty imitujące kraba zostały opracowane w Japonii między 1973 a 1975 rokiem, i mimo że nie cieszyły się taką popularnością w Japonii, otworzyły drzwi do międzynarodowego spożycia surimi. Od lat 80. XX wieku dokonywano dalszych postępów w wykorzystywaniu różnych rodzajów ryb. Pierwsza amerykańska fabryka przetwarzania surimi została wybudowana w 1984 roku na wyspie Kodiak, a w Kanadzie, przy udziale japońskich techników, w 1995 roku.
Na początku lat 90. i pod koniec lat 2000. cena surimi wzrosła gwałtownie. Miało to duży wpływ na wiele małych japońskich firm produkujących kamaboko, co skutkowało bankructwem wielu z nich z powodu kosztów materiałów oraz zmniejszającego się zwyczaju spożywania na co dzień kamaboko przez młodsze pokolenia. W miarę jak cena rosła, przemysł surimi szukał metod minimalizacji odpadów. Dekantacja opracowana w połowie lat 90., usprawniła w dalszym stopniu odzyskiwanie mięsa rybnego podczas procesu mycia.