W latach 895–956 klasztor został pozbawiony prawa wyboru opata, którego wtedy wyznaczał władca. Opatami mianowanymi były tak znaczące postaci jak Adalbero z Augsburga czy arcybiskup Kolonii Brun, brat Ottona Wielkiego. W 951 Brun wprowadził w Lorsch reformę z Gorze (łac. ordo Gorziensis) i uczynił z klasztoru centrum tego ruchu reformacyjnego, który zreformował opactwo w Corvey, Fuldzie, St. Gallen, St. Martin (Kolonia) oraz Amorbach.
Uważa się, że szczyt potęgi klasztoru przypada na 876, kiedy po śmierci Ludwika II Niemieckiego opactwo stało się miejscem pochówku niemieckich Karolingów. Obok Ludwika II Niemieckiego (804-876) w krypcie kaplicy nazywanej ecclesia varia spoczywają: Ludwik III Młodszy (835-882) i jego nieślubny syn Hugon (?-879) oraz żona Konrada I, Kunegunda (?-po 915).
W 1067 opactwo otrzymuje z rąk króla Henryka IV prawo bicia monet oraz prawo do organizowania targów.
Do 1090 królowie odwiedzili klasztor około dwadzieścia razy. W 1052 do opactwa przybył papież Leon IX dla poświęcenia ołtarza w kaplicy karolińskiej.