thumb|Opactwo Lorsch, karolińska brama i sala królewska, widok od strony wschodniej thumb|Ewangeliarz z Lorsch, Łukasz Ewangelista thumb|Pierwsza strona kartularza z Lorsch Klasztor Lorsch (niem. Kloster Lorsch) – dawne opactwo benedyktyńskie w Lorsch w powiecie Bergstraße w południowej Hesji, pomiędzy Darmstadt a Wormacją, w środkowych Niemczech. Założone w 764, było głównym ośrodkiem kultury i nauki Królestwa Frankońskiego. Znane z powstających tam rękopisów, uważanych za jedne z najcenniejszych zabytków sztuki piśmienniczej średniowiecza: Ewangeliarz z Lorsch (niem. Lorscher Evangeliar) z ok. 810.Obecnie ewangeliarz z Lorsch jest podzielony na części, które znajdują się w Rzymie, Londynie oraz Alba Julia w Rumunii., farmakopea z Lorsch (niem. das Lorscher Arzneibuch) z 795, księga liturgiczna z Lorsch (niem. Lorscher Rotulus) przed 876, Kartularz z Lorsch (łac. Codex Laureshamensis) powstały w latach 1170–1175Obecnie znajduje się w Würzburgu..

Klasztor zaliczany jest do najważniejszych preromańskich zabytków Niemiec, słynie z dobrze zachowanej bramy wraz z salą królewską (niem. Torhalle albo Königshalle) w stylu karolińskim.

W 1991 opactwo i Altenmünster w Lorsch zostały wpisane na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Historia Według kartularza z Lorsch, klasztor został założony ok. 764 przez frankońskiego grafa KankoraGraf w Alemanii do 758 i graf w Rheingau do śmierci w 771. oraz jego matkę Williswinth, jako tzw. Eigenkloster (łac. ecclesia propria albo propriae haereditatis). Kościół oraz pierwsze zabudowania klasztorne z drewna wzniesiono na terenie, gdzie obecnie znajdują się ruiny Altenmünster. Kościół znajdował się tam prawdopodobnie już przed 764 r., ufundowany przez rodzinę grafów, miał być ich ostatnim miejscem spoczynku.

Klasztor LorschPochodzenie nazwy opactwa “Lorsch” nie jest znane. Nie spotykanym jest, by nazwa klasztoru nie była związana z jego historią, np. nazwa klasztoru St. Gallen nawiązuje do faktu jego założenia przez św. Gallus. W przypadku opactwa Lorsch w użyciu były różne nazwy: w IX w. Lorishaim, w IX i XI w. Loresham, w IX-X w. Laurishaim, w X w. Laresham, w X-XII w. Lareshaeim i Lauresheim, w XI-XII w. Lauresham, w XI w. Larsem, Loraszam, Lorozam i Lorisham, w XII w. Laurisca, Laurisham, Laureshan, Loressam, Lorisheym, Lorscheim i Lors. oddano we władanie biskupowi Metzu św. Chrodegangowi, kuzynowi Kankora. Biskup był legatem papieskim na królestwo frankońskie oraz głową kościoła w królestwie. Był blisko związany z majordomem Pepinem Krótkim. Gwarantował utrzymanie klasztoru w rodzinie i ochronę przed biskupami Wormacji i Moguncji.

Około 764 Chrodegang oddelegował do klasztoru mnichów z opactwa Gorze koło Metzu. Chrodegang zatroszczył się również o sprowadzenie do nowego klasztoru relikwii, wysyłając prośbę do papieża Pawła I w tej sprawie. 11 lipca 765 klasztor otrzymał z rąk arcybiskupa Wilchara von Mentena szczątki św. NazariuszaRzymski żołnierz, nawrócony na chrześcijaństwo, nauczał wraz ze swoim uczniem Celsusem w Galii i we Włoszech – obydwaj zginęli śmiercią męczeńską ok. 304 wskutek prześladowań za cesarza Dioklecjana..

Opactwo zaczęli licznie odwiedzać pielgrzymi. Stale rosnąca ich liczba przyczyniła się najprawdopodobniej do budowy nowego kościoła w 765. W tym czasie opatem klasztoru został brat Chrodeganga, Gundeland. Nowy kościół wzniesiono niedaleko starego (Altenmünster) na ziemi podarowanej klasztorowi przez Thurinkberta, brata grafa Kankora. Kiedy umierał Chrodegang (766), klasztor liczył 16 mnichów.

Opactwo Rzeszy Po śmierci Kankora w 771 jego syn Heimerich zaczął rościć sobie prawo do własności klasztoru. Gundeland założył sprawę przed sądem dworskim Karola Wielkiego, który z kolei przyznał prawo własności dotychczasowemu opatowi. Aby uniknąć konfliktów z okolicznym rycerstwem i sąsiednimi biskupami, w 772 Gundeland przekazał klasztor królowi Karolowi, a ten roztoczył nad nim swój patronat. Tym samym opactwo otrzymało status tzw. opactwa Rzeszy (niem. Reichskloster albo Königskloster) z prawem wolnego wyboru opatów oraz immunitetem.

Opactwo było zobowiązane świadczyć służbę królowi (łac. servitum regis). Zgodnie z tradycją “wiecznej modlitwy” (łac. aus perennis), Karol nakazał mnichom modlitwę w intencji rodziny królewskiej oraz państwa.

W 774 ukończono nowy kościół przyklasztorny. Gundeland zaprosił Karola Wielkiego na uroczystość poświęcenia świątyni. Karol wracał ze zwycięskiej wyprawy przeciwko Longobardom we Włoszech, a w drodze powrotnej zatrzymał się w Spirze. Do Lorsch przyjechał m.in. w towarzystwie biskupa Moguncji LullusaPóźniejszego arcybiskupa Moguncji., który dokonał poświęcenia świątyni i przeniesienia relikwii św. Nazariusza do nowego kościoła. Obok Lullusa w ceremonii uczestniczyli: Weomad z Trewiru, Megingoz z Würzburga oraz biskup Angilramn z Metzu.

Najpóźniej w 774 gotowy był również pałac cesarski (niem. Königspfalz), często odwiedzany przez Karola Wielkiego, a później przez jego wnuka Ludwika Niemieckiego.

Czwarty opat, Richbod, kazał wybudować kolejny, mniejszy kościół – ecclesia triplex, oraz otoczyć klasztor murem kamiennym. Ponadto wybudował skryptorium oraz szkołę przyklasztorną, co przyczyniło się do rozwoju jednej z najbardziej znanych bibliotek średniowiecza. Richbod był najprawdopodobniej od 775 jednym z pisarzy w klasztorze (niem. Urkundenschreiber). Wykształcenie otrzymał na dworze Karola, a jego nauczycielem był główny doradca cesarza Alkuin. Przypuszcza się, że stanowisko opata (od 784) zawdzięczał swoimi powiązaniom z dworem królewskim, które musiały odegrać również ważną rolę, kiedy Richbod zostawał biskupem Trewiru (791-793). Należał do wąskiego kręgu uczonych na dworze Karola, co zapewniało klasztorowi Lorsch szczególną pozycję jako jednego z głównych wytwórców książek oraz współodpowiedzialnego za reformę edukacji w KrólestwieKronika z Lorsch (łac. Annales Laureshamenses)..

Opactwo otrzymywało liczne darowizny przekazywane przez okoliczne rycerstwo, głównie w regionie Wormacji (niem. Wormsgau), wokół dawnego Lobdenburga (niem. Lobdengau) oraz na terenie Oberrheingau. Kolejne darowizny pochodziły z Kraichgau, Speyergau oraz w dalszej kolejności z Lahngau, Wetterau (Wettereiba), Niddagau, Maingau, Anglachgau (na południowy wschód od Spiry), Ufgau (na południowy wschód od Spiry), Wingertland (Wingarteiba we wschodnim Odenwaldzie), Elsenzgau oraz Breisgau. Posiadłości klasztorne rozciągały się od Niderlandów po Szwajcarię. Hojność na rzecz opactwa można tłumaczyć jako wyraz poparcia dla polityki Karola Wielkiego.

Podział Rzeszy Słynny ewangeliarz z Lorsch (niem. Lorscher Evangeliar) wzbogacił zbiory klasztoru za czasów opata Adalunga, który przyczynił się do rozbudowy biblioteki klasztornej. Adalung był w bliskich stosunkach z cesarzem Karolem Wielkim, który uczynił go również opatem w Saint-Vaast w Arras (808). Adalung podpisał (wraz z innymi) testament Karola Wielkiego. Był również doradcą następcy Karola Ludwika Pobożnego (778-840).

Z konfliktów sukcesyjnych pomiędzy potomkami cesarza Karola Wielkiego opactwo wyszło wzmocnione. W 832 Ludwik II Niemiecki zajął klasztor, by uniemożliwić jego przejście na stronę jego ojca, cesarza Ludwika Pobożnego. W 833 Adalung pojechał do Lügenfeld koło Colmar, by z polecenia cesarza przekazać prezenty papieżowi Grzegorzowi IV, który negocjował pomiędzy cesarzem a jego synami. W 834 Ludwik Niemiecki w zamian za poparcie klasztoru w sporze przeciwko swojemu bratu Lotarowi I, podarował opactwu kolejne ziemie. W tym czasie klasztor liczył 60 mnichów.

Po śmierci Adalunga w 834 opatem w Lorsch został Samuel, późniejszy biskup Wormacji (od 841). Po śmierci Ludwika Pobożnego popierał jego syna Lotara I, który cieszył się również wsparciem opata Fuldy Rabanusa Maurusa, arcybiskupa Moguncji Otgara oraz biskupa Paderborn Badurata. Dopiero wraz z umową z Verdun (843) doszło do porozumienia pomiędzy klasztorem a Ludwikiem Niemieckim, który stanął na czele państwa wschodniofrankijskiego. W 847 Ludwik wydał dokument pozwalający na wymianę ziem i odzyskanie w ten sposób posiadłości klasztornych utraconych wskutek podziału Rzeszy. W 852 status opactwa Rzeszy został ponownie potwierdzony.

W latach 895–956 klasztor został pozbawiony prawa wyboru opata, którego wtedy wyznaczał władca. Opatami mianowanymi były tak znaczące postaci jak Adalbero z Augsburga czy arcybiskup Kolonii Brun, brat Ottona Wielkiego. W 951 Brun wprowadził w Lorsch reformę z Gorze (łac. ordo Gorziensis) i uczynił z klasztoru centrum tego ruchu reformacyjnego, który zreformował opactwo w Corvey, Fuldzie, St. Gallen, St. Martin (Kolonia) oraz Amorbach.

Uważa się, że szczyt potęgi klasztoru przypada na 876, kiedy po śmierci Ludwika II Niemieckiego opactwo stało się miejscem pochówku niemieckich Karolingów. Obok Ludwika II Niemieckiego (804-876) w krypcie kaplicy nazywanej ecclesia varia spoczywają: Ludwik III Młodszy (835-882) i jego nieślubny syn Hugon (?-879) oraz żona Konrada I, Kunegunda (?-po 915).

W 1067 opactwo otrzymuje z rąk króla Henryka IV prawo bicia monet oraz prawo do organizowania targów.

Do 1090 królowie odwiedzili klasztor około dwadzieścia razy. W 1052 do opactwa przybył papież Leon IX dla poświęcenia ołtarza w kaplicy karolińskiej.

Opaci Lorsch W ciągu 486 lat istnienia klasztor miał 47 opatów. Chrodegang z Metzu (764–765) Liuther (897–900) Reginbald (1018–1032) Ermenold (1107–1111?) Konrad (1214–1229) Gundeland (765–778) Adalbero (900–901) Humbert (1032–1037) Benno (1111?–1119) Helmerich (778–784) Hatto I (901–913) Bruning (1037–1043) Heidolf (1119) Richbod (784–804) Liuther (913–931) Hugo I (1043–1052) Hermann (1124–1125) Adalung (804–837) Evergis (931–948?) Arnold (1052–105) Diemo (1125–1139) Samuel (837–856) Brun (brat Ottona Wielkiego) (948?–951) Udalrich (1056–1075) Baldemar (1140–1141) Eigilbert (856–864/865) Gerbod (951–972) Adalbert (1075–1077) Folknand (1141–1148) Thiothroch (864/865–876) Salmann (972–999) Winther (1077–1088) Hildebert (1148) Babo (876–881) Werner I (999–1001) Anselm (1088–1101) Marquard (1148–1149) Walther (881–882) Werner II (1001–1002) Gerold II (1101–1105) Heinrich (1151–1167) Gerhard (883–893) Gerold I (1002–1005) Hugo II (1105) Sigehard (1167–1199/1200) Adalbero (895–897) Poppo opat klasztoru w Fuldzie (1006–1018) Gebhard (1105–1107) Luitpold von Scheinfeld (1199/1200–1214)

Upadek opactwa thumb|400px|Opactwo Lorsch, ok. 1615, rycina Mathäusa Meriana

W 1232 Lorsch straciło niezależność i przeszło w posiadanie elektoratu Moguncji, wiązało się to z utratą wielu przywilejów. Benedyktyni opuścili klasztor. Opactwo przejęli cystersi, których wkrótce zastąpili norbertanie (1248).

W 1461 Lorsch przeszło w posiadanie Palatynatu, który w 1556 wprowadził reformację i rozwiązał klasztor. Opuszczone opactwo popadało w ruinę. Ostatecznemu zniszczeniu uległo w czasie wojny trzydziestoletniej podczas wycofywania się wojsk hiszpańskich w 1621. Po wojnie dostało się ponownie we władanie książąt biskupów z Moguncji (niem. Kurmainz). Z bogatych zabudowań zachowała się jedynie brama z salą królewską (niem. Königshalle), uważana za najstarszą w pełni zachowaną budowlę kamienną w Niemczech z okresu porzymskiego.

Czasy nowożytne W 1803 Lorsch znalazło się na terytorium Hesji.

W XIX w. zaczęto prowadzić na terenie klasztoru pierwsze prace archeologiczne, których wyników nie publikowano. W latach 1927–1937 przeprowadzono trzy duże badania archeologiczne pod kierunkiem Friedricha Behna, które dostarczyły informacji na temat położenia i prawdopodobnego wyglądu poszczególnych budynków.

W 1991 opactwo i Altenmünster w Lorsch wpisano na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Architektura thumb|Opactwo Lorsch, karolińska brama i sala królewska thumb|Opactwo Lorsch, karolińska brama i sala królewska, widok od strony wschodniej ok. 1900 r. (przed pracami restauracyjnymi) thumb|Opactwo Lorsch, Starkenburg Klasztor zaliczany jest do najważniejszych preromańskich zabytków Niemiec.