Z fragmentem szóstym zaczynają się pieśni wojenne, mające tytuł Nauki. Najsłynniejszy, mówi o śmierci za ojczyznę: Piękna to rzecz, gdy się padnie w pierwszym się bijąc szeregu – jako bohater, co swej broni ojczyzny od burz. Tchórz spotyka się z pogardą i nędzą. Dlatego walczmy odważnie w obronie tej ziemi i dzieci i umierajmy nie szczędząc żywota. Zwracając się do młodych poeta wzywa ich, by nie dal się zawstydzić starcom, bo haniebna to rzecz, gdy na polu bitwy w pierwszym szeregu polegnie mąż z siwymi skrońmi, sromotnie okaleczony. Młodzieńcowi to lepiej przystoi. Niech więc zrobi wykrok, mocno się zaprze obu stopami, zagryzie usta i walczy (fr. 7, D). Rozwija opis tej pozycji hoplity w szyku bojowym (falandze) we fr. 8, w którym wyraźnie pobrzmiewają echa Homera. We fragmencie 9, opisującym los bohatera i tchórza, czerpie z kolei z Kallinosa. Wydobyta z papirusu elegia (fr. 1, D) oparta na walce o mur w Odysei, przedstawia walkę Spartan z Messeńczykami i wyprowadza z niej naukę na przyszłość.