Tyrtajos różni się od wcześniejszego od niego Kallinosa tym, z Jończyk z Efezu kończy swe pieśni ubóstwieniem bohatera, podczas gdy u Milezyjczyka bohaterem ma być cały zwycięski naród spartański, bohaterem pamiętającym, że wychowany został na żołnierza i rządcę wrogich helotów. Po raz pierwszy w literaturze greckiej u Tyrtajosa rysuje się pojęcie i wszechwładza państwa. Elegie Tyrtajosa śpiewano przez wieki w obozach spartańskich przy stole po pobożnym peanie, a ten kto zaśpiewał najpiękniej, dostawał od polemarchy dodatkową porcję mięsa.
Podobnych Tyrtajosowym elegii znano w Bibliotece Aleksandryjskiej pięć ksiąg. Znajdowały się wśród nich również pieśni marszowe o rytmie anapestycznym w języku wyraźnie doryzującym, czym różniły się zasadniczo od elegii, zawierających tylko nieliczne zapożyczenia z języka doryckiego. Uważa się je za bezimienne pieśni żołnierskie.
Od jego imienia wywodzi się nazwa poezji patriotycznej wzywającej do walki, określanej jako poezja tyrtejska, a postawa tyrtejska oznacza postawę pełną gotowości do oddania życia za ojczyznę.