Matki te (w przeciwieństwie do matek dzieci unikowych) nie wyrażają jawnie sygnałów o emocjonalnym czy fizycznym odrzuceniu, ale poprzez wysublimowane komunikaty zniechęcają swe dzieci do autonomii, co mogłoby tłumaczyć stłumienie w nich chęci do eksploracji.
przywiązanie zdezorganizowane (ang. fearful-avoidant albo disorganised attachment style) – niemal 20 lat po badaniach Mary Ainsworth jej uczennica, Mary Main, zaproponowała niezidentyfikowany wcześniej wzorzec przywiązania zdezorganizowanego, do którego można przyporządkować dzieci, które jednocześnie traktują opiekuna jako bezpieczną bazę oraz zagrożenie. Dziecko takie, szukając pocieszenia u rodzica, pozostaje pod wpływem sprzecznych bodźców, które jednocześnie każą mu szukać bliskości i unikać jej. Paradoks polega na tym, że odczuwana przez dziecko zależność od matki nie pozwala na ucieczkę. Zdezorganizowany wzorzec przywiązania rozwija się poprzez interakcje z rodzicami, których złość bądź przemoc budzą w dziecku jawne przerażenie, ale także w kontakcie z rodzicami, od których dzieci wyczuwają przerażenie. Badaczka sugeruje, że ten rodzaj przywiązania może powstawać w interakcjach z opiekunami, którzy są przerażający, przerażeni bądź zdysocjowani.