Awersja matek do bliskości fizycznej z dzieckiem i chłód w momentach nastąpienia takiego kontaktu mogą prowadzić do wytworzenia się u dzieci reakcji obronnych, takich jak na przykład bezwładność czy nieprzywieranie do ciała przytulającej je osoby.
ambiwalentny styl przywiązania (ang. anxious albo preoccupied attachment style) – dzieci o ambiwalentnym stylu przywiązania Mary Ainsworth podzieliła na takie reagujące złością i reagujące biernością. Dzieci z obu tych grup są zbyt zaabsorbowane kontrolowaniem przestrzeni wokół swych matek, by mogły się oddalić w celu poznawania otoczenia. Siła emocji wywołanych rozstaniem z matką może być dla nich obezwładniająca. Po ponownym połączeniu z matką dzieci te na przemian wysyłają sygnały pragnienia bliskości i chęci odrzucenia – od wyrywania się z objęć po furię. Dzieci bierne natomiast wysyłają bardzo słabe prośby o ukojenie – tak jakby rozpacz i bezradność bezgranicznie je przytłaczały, nie pozostawiając przestrzeni na nawiązanie kontaktu z matką. Matki ambiwalentnych dzieci cechują się pewną nieprzewidywalnością, stąd ich kontakt z potomstwem może być tylko sporadyczny.