W czasach hellenistycznych bóstwo powiązano z Appolinem. Najstarsze inskrypcje potwierdzające kult Appolina datowane są na V wiek p.n.e. (inskrypcje potwierdzające powiązanie Hylatesa z Appolinem pochodzą z III w. p.n.e.). Rozbudowę przypisuje się inicjatywie egipskich Ptolemeuszy. W tym okresie powstało dużo zabudowań, szczególnie we wschodniej części kompleksu. Wówczas powstała jednoizbowa świątyni poświęcona Appolinowi, później nadbudowana świątynią z okresu rzymskiego. W okresie panowania rzymskiego, w I wieku n.e., za panowania Oktawiana Augusta, kompleks przeszedł drugą dużą rozbudowę. Powstał niezadaszony tolos i monumentalny prostyl świątyni Apollina. Kolejna duża rozbudowa, świadcząca również o statusie miejsca, miała miejsce za Trajana, utożsamianego z Appollinem (łaźnie, budynek południowy). Mimo rozbudowy w czasach rzymskich, zachowało charakter cypryjskich świątyń pozamiejskich.
Świątynia uległa poważnym zniszczeniom w czasie trzęsienia ziemi w 365/370 roku, została jednak częściowo zrekonstruowana.