306., autorytaryzm – istotnym składnikiem była osobista, dyktatorska władza generała Franco jako Szefa Państwa Hiszpanii i Wodza Krucjaty Antykomunistycznej (tytulatura oficjalna), w ślad za czym szła oficjalna monopartyjność, monarchizm, odwołujący się do tradycji Królów Katolickich i imperialnych czasów Hiszpanii, pragmatyzm w rządzeniu – osobiste sprawowanie władzy umożliwiało generałowi Franco dostosowywanie praktyki swych rządów do aktualnej sytuacji, zwłaszcza międzynarodowej.
W ocenie Adama Wielomskiego dominującą doktryną i modelem władzy w ustroju frankistowskim, przynajmniej w jego wczesnym okresie (do 1945), był faszyzm, natomiast przetrwały w nim – mimo utworzenia w 1937 monopartii na wzór faszyzmu włoskiego – inne nurty polityczne, które udzieliły poparcia rebelii wojskowej, takie jak katolicyzm, karlizm i monarchizm.