Jak zostało wspomniane, ołtarz zachował się częściowo, co wzbudziło liczne dyskusje wśród naukowców. Były opinie o niedokończeniu przez Stwosza dzieła, m.in. pokłosie sporów artysty z Radą Norymbergi ale przekonania o niedokończeniu realizacji należy wykluczyć. Przeważa opinia o skończeniu dzieła oparta przede wszystkim na źródłach m.in. wspomnianego przeora Andrzeja o terminach otwierania Ołtarza oraz figurująca na jednej z rzeźb data i gmerk artysty.
Od strony stylistycznej Ołtarz Bamberski, jako ostatnie dzieło wymieniane w twórczości Stwosza, jest kontynuacją późnogotyckiej tradycji rzeźbiarskiej, choć wówczas w dobie reformacji w rzeźbie niemieckiej wystąpił już renesans. Późnogotyckie są wymowa ideowa, ikonografia, struktura, oraz forma figur i płaskorzeźb. Widzimy tutaj pewien konserwatyzm stylowy, wierność rozwiązaniom które Stwosz, realizował w Ołtarzu Mariackim (szczególnie sceny boczne). W strukturze przestrzennej, pełnej podniosłego nastroju sceny głównej, widzimy relacje z krakowską rzeźbą Ogrojca z cmentarza mariackiego (krajobrazowo-architektoniczne tło) oraz grafikami Stwosza (sceny figuralne). Wielość wątków oraz bogactwo podtekstów, zawarte w jednym dziele, świadczą o inteligencji ówczesnego duchowieństwa.