thumb|Kapelusz słomkowy/słomiany thumb|Vincent van Gogh, Autoportret w słomkowym kapeluszu, Paryż, lato 1887 thumb|Pierre-Auguste Renoir, Śniadanie wioślarzy, 1880-1881 Słomkowy/Słomiany kapelusz – kapelusz wykonany ze słomy, tj. z suszonych liści lub łodyg roślin oleistych, włóknistych lub łusek zbożowych. Słomkowe kapelusze charakteryzują się lekkością i przewiewnością, dzięki czemu są noszone szczególnie podczas ciepłych, słonecznych dni, także podczas prac na świeżym powietrzu dla ochrony przed słońcem.
Historia Słomkowe kapelusze znane były już w XV wieku. W Azji (Japonii, Chinach, Wietnamie, Indonezji, Malezji) robotnicy pracujący przy uprawie ryżu nosili słomiane kapelusze w kształcie stożka dla ochrony przed słońcem i deszczem.
W XVIII wieku słomiane kapelusze stały się bardzo popularne, a ich produkcja była dochodowym biznesem. Kapelusze ze słomy produkowano głównie we Włoszech, Anglii, Belgii i Szwajcarii, a znaczną część eksportowano je do Stanów Zjednoczonych. W 1807 roku, w związku z ustawą o embargo, zakazano importu kapeluszy do Stanów Zjednoczonych. Spowodowało to rozwój amerykańskich firm produkujących słomkowe kapelusze. W tym czasie Mary Dixon Kies opatentowała produkcję kapeluszy ze słomy mieszanej z kolorowymi nitkami.