Niemniej po pierwszych starciach z Armią Czerwoną oddziały Hryhorjewa zaczęły poddawać się lub ponownie wracać pod komendę czerwonych. Główne zgrupowanie sił Hryhorjewa poniosło klęskę w bitwie pod Kamianką. Do końca maja 1919 r. bunt Hryhorjewa został stłumiony przez grupy wojsk P. Jegorowa, P. Dybienki i A. Parchomienki, zajmowany przez niego obszar ponownie znalazł się pod kontrolą bolszewików, a siły dowodzone przez atamana skurczyły się do 3 tys. walczących (kolejne 2 tys. przeszło do mniejszych oddziałów innych atamanów, uznających zwierzchność Hryhorjewa). Jego wystąpienie doprowadziło jednak do załamania się Frontu Ukraińskiego Armii Czerwonej, przyczyniło się do klęski czerwonych w bitwie z Siłami Zbrojnymi Południa Rosji o Donbas, a także uniemożliwiło dalszy marsz w kierunku Besarabii i wsparcie przez radzieckie wojsko rewolucji na WęgrzechE. Mawdsley, Wojna..., s. 219..