Podczas I wojny światowej Park Sołacki uniknął jakichkolwiek dewastacji. Po I wojnie światowej nowe polskie władze Poznania dbały o wygląd i atrakcyjność parku. Za właściwy stan w tym okresie odpowiedzialny był ogrodnik rewirowy, a porządku pilnowali dozorcy czuwający nad przestrzeganiem regulaminu parkowego. W pierwszych latach po odzyskaniu niepodległości parku pilnowali także żołnierze ze znajdujących się nieopodal koszar 1 Pułku Artylerii Ciężkiej Wielkopolskiej, a od listopada 1921 roku 7. Pułku Artylerii Ciężkiej na Sołaczu. Następnie ich role przejęły stałe (z czasem zamienione na doraźne) patrole policji.
W 1920 r. wzmocniono zapadające się brzegi stawu, w 1923 roku całkowicie zrekultywowano wielką łąkę, wysypano alejki żwirem oraz gruntownie wyczyszczono staw ze szlamu. W 1925 roku wyremontowano mosty i mostki wymieniając na nowe ich przegniłe elementy. W 1928 roku rozebrano stary pomost przystani – dla około 20 łodzi spacerowych i kilku kajaków – i w tym samym miejscu wybudowano nowy. W 1932 roku powtórnie oczyszczono staw z mułu oraz naprawiono drogi spacerowe, a także odnowiono trawniki.