W latach 1932–1933 pracownicy poznańskiej elektrowni zainstalowali w parku oświetlenie elektryczne (zamontowane przez nich latarnie pochodziły z dawnych terenów Powszechnej Wystawy Krajowej).
W 1936 roku w związku z ponowną koniecznością oczyszczenia akwenu zorganizowano na terenie parku prace rekultywacyjne, które prowadzono przy pomocy finansowej Funduszu Pracy. W czasie trwających na jesieni 1936 roku robót oczyszczono i wyrównano dno stawu, a także uporządkowano znaczne obszary parku.
W okresie międzywojennym Park Sołacki był dla mieszkańców Poznania bardzo uroczym miejscem spacerów i wypoczynku. Organizowane w nim koncerty, dancingi, festyny, wenty, kiermasze oraz przedstawienia teatralne dostarczały im znakomitej rozrywki, toteż Park Sołacki stał się miejscem odwiedzanym przez poznaniaków dość tłumnie, szczególnie w pogodne niedziele, święta i letnie dni. Najważniejszą i najbardziej znaną z imprez parkowych były tzw. Kiermasze Sołackie organizowane na przełomie maja i czerwca. W odróżnieniu od publicznych ogrodów śródmiejskich był on miejscem dającym znacznie więcej swobody i możliwości nieskrępowanej zabawy, a panującą w parku atmosferę można porównać do jarmarcznego gwaru.