Zmarła po ciężkiej chorobie 26 maja 1859 w Ucianie, gdzie została pochowana. Na miejscowym cmentarzu znajduje się kapliczka upamiętniająca Proniewską.

Twórczość Tworzyła poezję sentymentalną. Jej wiersze obfitują w nawiązania biblijne, częsty jest także motyw sieroty.

Proniewska była postrzegana jako natchniona poetka: Teodor Tripplin wspomniał w Dzienniku podróży po Litwie i Żmudzi odbytej w 1856 roku, że „się zjawiła na horyzoncie Żmudzkim w Telszach młoda wieszczka, wszyscy tylko o niej rozmawiają”. Jej prace były znane na Żmudzi dzięki odpisom.

Znała biegle język litewski. Tłumaczyła polskie utwory, w tym fragment Witoloraudy Józefa Ignacego Kraszewskiego, istotny dla historii literatury litewskiej, oraz przekładała swoje wiersze. Była pierwszą kobietą, która publikowała wiersze na Żmudzi tak po polsku, jak i po litewsku. Po raz pierwszy jej wiersze dotarły do szerszego grona w 1856, dzięki publikacjom w „Gazecie Warszawskiej” i „Kronice Wiadomości Krajowych i Zagranicznych”. Ceniła Jadwigę Łuszczewską, którą nazwała „siostrą swoją drogą” i poświęciła jej kilka utworów (Deotyma. Improwizacja, Do Deotymy). Twórczość obu poetek była często zestawiana przez współczesnych. Proniewska dedykowała także wiersze Baranauskasowi (Do młodego poety).