Uzupełnienia do Konsensusu W następnych latach wprowadzano zmiany do Konsensusu. Początkowo uzupełniono go o dwubiegunowe – bipolarne założenia dotyczące systemu kursów walutowych, które powinny być bądź całkowicie sztywne, bądź całkowicie płynne. Następna zmiana wprowadzała pełną liberalizację rynku kapitałowego. Postulowano utworzenie niezależnego banku centralnego, silnego aparatu skarbowego, niezależnego sądownictwa.
Uzupełnienia do konsensusu:
Wzmacnianie systemu finansowego poprzez zwiększenie odporności kraju na kryzysy walutowe Dbałość o system zabezpieczenia społecznego Wzmacnianie instytucjonalnych ram funkcjonowania gospodarki Zwiększenie nakładów na edukację
Krytyka Konsensusu „Konsensus waszyngtoński” spotkał się z ostrą krytyką ze strony części ekonomistów. Jednym z bardziej znanych krytyków Konsensusu jest Joseph E. Stiglitz – noblista w dziedzinie ekonomii z 2001 roku – który wypowiadał się w jego kwestii w szczególności w kontekście regionu Europy Środkowo-Wschodniej (państwa postsocjalistyczne) oraz Azji (Chiny). Jako że w większości przypadków założenia waszyngtońskie miały być implementowane w państwach rozwijających się, w praktyce wyszło na jaw, że wiele z nich było niewystarczająco przygotowanych pod względem gospodarczym na przyjęcie postulatów Konsensusu oraz tempa ich wprowadzania.