Boris Wiktorowicz Gontoriew, ros. Борис Викторович Гонторев (ur. , zm. 27 października 1977 w Salzburgu) – rosyjski wojskowy (generał-major), szef sztabu, a następnie dowódca 3 pułku Rosyjskiego Korpusu Ochronnego podczas II wojny światowej.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Charkowie, w 1905 szkołę junkrów w Odessie, natomiast w 1911 – Imperatorską Nikołajewską Akademię Wojskową. Służył w pułku piechoty w Brześciu jako dowódca kompanii. W listopadzie 1913 został starszym adiutantem w sztabie 7 kaukaskiej dywizji kawalerii.
Brał udział w I wojnie światowej jako oficer w sztabie 12 Armii. W czasie wojny domowej w Rosji stanął po stronie białych. W maju 1918 objął funkcję szefa sztabu "dzikiej" dywizji kawalerii gen. Andrieja G. Szkuro, w lutym 1919 szefa sztabu gubernatorstwa czarnomorskiego, natomiast w styczniu 1920 szefa sztabu wojska Kozaków kubańskich. W marcu tego roku odszedł z zajmowanej funkcji, zostając na krótko oficerem w sztabie armii gen. Piotra N. Wrangla, a następnie przeszedł do rezerwy oficerskiej. Doszedł do stopnia generała majora. Był odznaczony Orderem Św. Włodzimierza 3 klasy z mieczami i Orderem Św. Jerzego 4 klasy. Po ewakuacji wojsk białych z Krymu do Gallipoli w listopadzie 1920 zamieszkał w Belgradzie. Pracował jako nauczyciel w gimnazjum w miejscowości Pančevo.