Kościół Matki Bożej Różańcowej i klasztor Dominikanów w Grodnie – barokowy kościół, który znajdował się przy ulicy Wileńskiej, głównej północnej arterii Grodna. Z kościoła zachował się jedynie fragment lewej nawy wtopiony w zabudowania budynku Gimnazjum.
Kościół pw. Matki Boskiej Różańcowej Pierwszy kościół dominikanów z 1633 roku był przebudowaną murowaną kamienicą, jednak było to rozwiązanie prowizoryczne. Zastąpił go kościół, który konsekrował 30 lipca 1673 roku biskup Mikołaj Słupski.
Kolejny kościół w tym miejscu zbudowano dzięki darowiźnie mieszczanina grodzieńskiego Dominika Drogosza, który jako przeor doprowadził do budowy nowego barokowego kościoła w latach 1696–1698, jednakże wykańczanie świątyni trwało do 1708 roku. Świątynię tę zbudowano w formie klasycyzującego baroku charakterystycznego dla architektury środowiska warszawskiego przełomu XVII i XVIII wieku, co sugerować może autorstwo projektu Józefa Piola, który zaprojektował podobny do grodzieńskiego kościół Paulinów w Warszawie. W prezbiterium zastosowano formy późnogotyckie co można uznać za typowe rozwiązanie stosowane przez dominikanów podkreślających swoje średniowieczne korzenie. Konsekracji dokonał w 1726 biskup Jan Kazimierz Ancuta. W 1716 roku rodzina Hrynkiewiczów ufundowała ołtarz Matki Boskiej Różańcowej.