Dopiero w lipcu 2010 udało się znów potwierdzić występowanie niewielkiej populacji tego gatunku na terenie jednej z dolin polskich Tatr Zachodnich.
W drugiej połowie XIX w. pienińska populacja niepylaka apollo zajmowała tereny od Małych Pienin (obecne rezerwaty przyrody „Wąwóz Homole” i „Biała Woda”) na wschodzie aż do stanowisk w okolicy Czorsztyna i Niedzicy na zachodzie. Subpopulacje w Małych Pieninach zanikły najprawdopodobniej już w okresie międzywojennym, natomiast na terenie Pienińskiego Parku Narodowego zasięg populacji stopniowo zmniejszał się tak, że w 1990 roku gatunek występował już tylko w masywie Trzech Koron, głównie na piarżysku żlebu Spuszczalnica.
W Pieninach wymieranie lokalnych populacji niepylaka apollo łączyło się nie tylko z zanikiem występowania rozchodnika wielkiego na skutek zalesiania, ale i z przebudową gatunkową pienińskich łąk na skutek ich nawożenia. W latach 1991-2010 przeprowadzono tam szeroki program restytucji gatunku, obejmujący zarówno odtwarzanie siedlisk jak i zwiększenie liczebności populacji poprzez hodowlę i wprowadzanie osobników w teren.